Ilık bir kış ve durgun bir bahar: Marmara Denizi'nde ısınma, rüzgârlar ve 2021 müsilaj salgını
A warm winter and a calm spring: Sea of Marmara warming, winds and the 2021 mucilage outbreak
Özet
Marmara Denizi, Karadeniz'i İstanbul ve Çanakkale Boğazları aracılığıyla Ege'ye bağlar ve 2021'de şiddetli bir müsilaj salgını yaşadı. Bu sistem için yüzey sıcaklığı, rüzgâr ve biyojeokimyasal göstergeleri NASA MERRA-2 yeniden analizi, NOAA OISST v2.1, bir Copernicus Marine kenar akıntısı endeksi ve BGC-Argo şamandıralarıyla inceledik; tüm veriler açık GOMD platformundan, bir seri bulunamadığında duran bir not defteriyle canlı olarak çekildi. 1996–2025 döneminde yıllık ortalama yüzey (deri) sıcaklığı on yılda Marmara Denizi üzerinde 0,610 °C, İstanbul Boğazı üzerinde 0,641, Çanakkale Boğazı üzerinde 0,418 ve Ege üzerinde 0,434 arttı (p ≤ 0,0002). Yeniden analizde 2021 salgınından önceki kış (Aralık 2020–Mart 2021) 1997–2020 ortalamasından 1,30 °C daha sıcaktı ve 29 kış içinde beşinci en sıcak kıştı; Nisan–Haziran 2021 ise 1996–2020 ortalamasının 0,12 °C altındaydı (30 yıl içinde 18.). Aynı baharda maksimum rüzgârın 5 m/s'nin altında kaldığı 37 durgun gün vardı; bu, 30 yılın altıncı en yüksek sayısıdır. Boğazların iki ucu arasında, Ege ve Karadeniz kutuları arasındaki yıllık DYS farkının Sen eğimi 1982–2025 döneminde on yılda −0,149 °C oldu (p = 0,0039), çünkü Karadeniz Ege'den daha hızlı ısınıyor. BGC-Argo'dan elde edilen Karadeniz yüzey oksijeni ve klorofil-a, 76 ortak ayda pozitif yönde birlikte değişti (r = 0,43). Sonuçlar, 2021 olayına ılık öncül koşulların ve durgun havanın eşlik ettiği görüşünü desteklerken kaba çözünürlüklü yeniden analizin istasyon verilerinde bildirilen yerel bahar anomalilerini yakalamadığını da gösteriyor; çalışma müsilajı ölçmez ve nedensellik kurmaz.
Anahtar kelimeler
EN: Sea of Marmara; Turkish Straits; Black Sea; Mucilage; MERRA-2; Sea surface temperature; BGC-Argo; Reproducibility
Açık kod ve veri
Kod yükleniyor…